Hayat ne zalim...

 

İçimde bir şeyler kopuyor, paramparça oluyorum. Aynı parçalar yeniden kopup bir daha parçalanıyor, sonu yokmuş gibi, garip bir yap-boz oyunu bu... Gitti giden dönmeyecek, Kabul et kalbim Asla seni sevmeyecek, Hayat ne zalim... Bağırmak istiyorum, haykırmak istiyorum ama kelimeler boğazıma düğümleniyor ve susuyorum... Susup sabrediyorum ve üstelik korkum daha da büyüyor... Aslında ummadığım bir yerde, ummadığım bir anda patlamaktan korkuyorum...  Düşünüyorum da; sayılarını hatırlamadığım kadar çok olan "keşke"lerime bir yenisini daha eklemekten ve geri dönüşü olmayan bir yola girmekten korkuyorum aslında... O yanmadı senin kadar  Feryat etsen neye yarar Ya sen dur sonsuza kadar ya kabul et... Kabul et kalbim, kabul et kalbim... Ah kalbim biz ayrıldık... Diğer yandan da; hayat kısa, bağır çağır, boşalt içini diyorum kendi kendime. Sonra da bu kısacık hayatı daha da çekilmez hale getirebileceğimi düşünüyorum. Çelişkiye düşüp yine susuyorum. Kendi içime haykırmaya devam ediyorum kimsenin duymadığından emin bir halde. Gözyaşlarımı içime akıtıyorum ve biliyorum ki kimse görmüyor, göremiyor... Ve "Sessiz Çığlığıma" ses vereceğin "o" günü bekliyorum...   RASKO     Sevgimi eğer istiyorsan Yüreğimi avucuna bıraktım Sevdir kendini bana sormadan Bundan sonra sen benim can özüm iki gözümsün Seversem eğer seni Vazgeçmeli vazgeçilmezlerin Bana göre nefes gibi dolmalısın içeme Kadere inat şaha kalkmalı sevgimiz Cehennemde yanında yürüyen ben olmalıyım Korkum yok aşkını yaşarım  ebediyen senle Vermem asla seni ellere Allah şahidim olsun Bunu bil öyle sev beni Söz bir kere verilir geri dönülmez Mutluluğu yaşatmayıp bırakacaksan eğer Unut gözlerimi unut sözlerimi istemem sevgini Seni hissedip sana ait olamasam bile ben seninim Sevdiğim sevdam olmak güçtür benim yüreğimde Sakın ha oyun oynama benim yüreğim yaralıdır Sende vicdansız çıkacaksan eğer çek git hayatımdan RASKO